Wednesday, July 6, 2016

അവള്‍ പറയുന്നത്

                                           

അവള്‍  പറയുന്നതെല്ലാം അയാളെ പേടിപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയത് ഈയടുത്ത കാലത്താണ്. 

മക്കള്‍ പഠിച്ചു മിടുക്കരായി വലിയ പദവികളിലെത്തണമെന്ന് എല്ലാ അച്ഛനമ്മമാരേ 

ക്കാളും കുറച്ചധികം തന്നെ അയാള്‍ ആഗ്രഹിച്ചു. നീലിമയുടെ അച്ഛന്‍, നീരദിന്റെ അച്ഛന്‍ 

എന്ന് തന്നെ എല്ലാവരും പറയുന്നതായിരുന്നു എഞ്ചിനീയര്‍ സച്ചിദാനന്ദന്‍ എന്ന് 

പറയുന്നതിനേക്കാള്‍ ഏറെയിഷ്ടം. സ്വന്തം പേര് പറയുമ്പോഴും കേള്‍ക്കുമ്പോഴും 

അയാള്‍ക്ക് ഉള്ളില്‍ എന്തിനെന്നറിയാതെ വല്ലാത്തൊരു ജാള്യത അനുഭവപ്പെട്ടു.


ഇപ്പോള്‍ അവള്‍ പറയുന്നതെന്നല്ല, മിണ്ടാതിരിയ്ക്കുന്നതും, ഫോണില്‍ സംസാരിയ്ക്കു 

ന്നതും, ചിരിയ്ക്കുന്നതും, കരയുന്നതും, അല്പം ക്ഷീണത്തോടെയിരിയ്ക്കുന്നതുമൊക്കെ 

അയാളെ പേടിപ്പിയ്ക്കുകയാണ്. പി.ടി.എ മീറ്റിങ്ങിനു പോയപ്പോള്‍ നീലിമ പല ദിവ 

സവും ലേയ്റ്റ് ആയിട്ടാണ് സ്കൂളില്‍ വരുന്നത് ,ശ്രദ്ധയും കുറവാണ് എന്ന് ക്ലാസ് ടീച്ചര്‍ 

പറഞ്ഞതോടെയാണ് അയാള്‍ക്കീ പേടി തുടങ്ങിയത്. അവളുടെ ഓരോ നീക്കങ്ങളും 

അയാള്‍ നിരീക്ഷിയ്ക്കുകയും അവളുടെ ഓരോ ചലനം പോലും അയാളെ വല്ലാതെ 

ഭയപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു തുടങ്ങിയതും അന്ന് മുതല്‍ക്കാണ്.


“അമ്മമാരാണ് പെണ്മക്കളുടെ  കാര്യങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിയ്ക്കേണ്ടത് ”  -ഒരു ദിവസം യാതൊരു 

മുഖവുരയും കൂടാതെ അയാള്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ സുഗന്ധി അമ്പരന്നു. “ഞാനവളെ കൃത്യായി 

യോഗാക്ലാസ്സിലും ,സ്കൂളിലും, ഡാന്‍സ്‌ ക്ലാസ്സിലും പറഞ്ഞയയ്ക്ക്ണ് ണ്ട്  , ബ്യൂട്ടിപാര്‍ല 

റില് കൊണ്ടുപോയി  മുടി വെട്ടിയ്ക്ക്ണ് ണ്ട്, പുത്യ ഫാഷനിലുള്ള ഉടുപ്പ് മേടിച്ചു കൊടു 

ക്ക്ണ് ണ്ട്, പിന്നെ ഇന്നാളു  മാസികേല് ഡോക്ടര്‍ എഴുതിയ സമീകൃത ആഹാരോം 

കൊടുക്ക്ണ് ണ്ട് . ഇനിപ്പോ എന്താ ചെയ്യണ്ട് ?” സുഗന്ധി അയാള്‍ പറയുന്നതൊക്കെ

അനുസരിയ്ക്കാറുണ്ടെങ്കിലും അയാള്‍ക്കൊരിയ്ക്കലും  അധികാരഭാവത്തോടെ അവളോടു 

സംസാരിയ്ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. “പഠിത്തത്തിന്റെ കാര്യാച്ചാ നിയ്ക്കൊന്ന്വറീല്യാന്ന് 

നിങ്ങക്കറിഞ്ഞൂടെ  . നിങ്ങളല്ലേ എഞ്ചിനീയറ്  . നിങ്ങള് പഠിപ്പിച്ചാലേ ശര്യാവൂ” എന്ന് 

വിനയത്തോടെ സുഗന്ധി കയ്യൊഴിഞ്ഞു. “എഞ്ചിനീയറ് ! ഞാന്‍ നല്ല മാര്‍ക്കോടെ 

പത്താം ക്ലാസ് ജയിച്ചു. നീയ് അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി വര്‍ത്താനോം പറഞ്ഞു നടന്ന് പത്താം 

ക്ലാസ് തോറ്റു. അത്രേ ള്ളൂ വ്യത്യാസം” എന്നയാള്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു. സിവില്‍ എഞ്ചിനീ 

യറിങ്ങില്‍ എം.ടെക്കും സ്വന്തമായി  കണ്‍സ്ട്രക്ഷന്‍  കമ്പനിയുമുള്ള എഞ്ചിനീയര്‍ 

സുകുമാരന്‍ തരം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ അത്യദ്ധ്വാനവും അനുഭവപരിചയവും കൊണ്ടു മാത്രം 

സല്‍പ്പേരും പ്രശസ്തിയുമുള്ള തന്നെ അവഹേളിയ്ക്കാറുള്ളത് അയാള്‍ അസ്വസ്ഥത 

യോടെ ഓര്‍ത്തു. പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞു പഠിയ്ക്കാന്‍ നിവൃത്തിയില്ലാതെ വിഷമിച്ചു 

നടക്കുമ്പോഴാണ് അമ്മ ജനാര്‍ദ്ദനന്‍ കോണ്‍ട്രാക്ടറുടെ  കാലു പിടിച്ച് അവിടെയൊരു 

ജോലി വാങ്ങിത്തന്നത്. മിക്ക സമയവും കുടിച്ച് തലയ്ക്കു വെളിവില്ലായിരുന്നെങ്കിലും 

സത്യസന്ധതയും ജോലിയിലുള്ള പ്രാഗത്ഭ്യവും അദ്ദേഹത്തിന് നല്ല പേരുണ്ടാക്കിക്കൊ 

ടുത്തിരുന്നു. തന്റെ കഴിവും അദ്ധ്വാനശീലവും മനസ്സിലാക്കി മുതലാളി പതുക്കെപ്പതുക്കെ 

സ്വയം ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങളൊക്കെയും ഇങ്ങോട്ടേല്പിച്ചു തുടങ്ങി. അങ്ങനെയിരിയ്ക്കെ 

ഒരു ദിവസം തന്നെ വിളിച്ച് വളരെ സങ്കടത്തോടെ ഇടയ്ക്കിടെ തേങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു 

“സച്ചിദാനന്ദാ, നീയെന്നെ രക്ഷിയ്ക്കണം, എന്റെ സുഗന്ധി അപ്പറത്തെ തെക്കന്‍ 

വര്‍ഗീസിന്റെ മകന്‍ തോമസുകുട്ടിയുമായി  ഇഷ്ടത്തിലാണ്. നസ്രാണിയ്ക്ക് കൊടുക്കാന്‍ 

വയ്യ. ആരോടും പറയാനും വയ്യ. നെനക്കവളെ കെട്ടിക്കൂടെ? എന്റെ മുഴുവന്‍ സ്വത്തും 

അവള്‍ക്കുള്ളതാ. അവളൊരു പാവാ. എന്നെ രക്ഷിയ്ക്കാന്‍ നീയല്ലാതെ മറ്റാരൂല്യ.” 

മുതലാളി കരയുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ എതിര്‍ത്തൊന്നും പറയാന്‍ തോന്നിയില്ല. മനസ്സില്ലാ 

മനസ്സോടെ  സമ്മതിച്ചു.


സുഗന്ധിയും സുമയും ഇടയ്ക്കിടെ കാണുകയും എന്തൊക്കെയോ അടക്കം പറഞ്ഞു 

ചിരിയ്ക്കുന്നതുമൊക്കെ കണ്ടപ്പോള്‍ അതിശയം തോന്നി. പ്രതിഷേധവും വെറുപ്പും 

കരച്ചിലുമൊക്കെയാണല്ലോ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നത്. ഇതെന്താണിതിങ്ങനെ!  സുഗന്ധിയുടെ 

മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കാന്‍ പോലും മടിയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം സുമ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്ന 

സമയത്ത് , പെങ്ങളോടു ചോദിയ്ക്കാമല്ലോ എന്ന ധൈര്യത്തോടെ , ഒരിത്തിരി ഗൌര 

വത്തോടെ ചോദിച്ചു “ എന്താ ഈയിടെയായി മുമ്പൊന്നൂല്യാത്ത ഒരു കൂട്ടുകെട്ടും 

വര്‍ത്താനോം?”  “ഇപ്പഴല്ലേ കൂട്ടുകൂടാന്‍ പറ്റൂ കല്യാണം കഴിഞ്ഞാ പിന്നെ നാത്തൂന്‍ 

പോരല്ലേ?” എന്ന് പറഞ്ഞു ചിരിച്ച് അവളാ ഗൌരവം മുഴുവന്‍ കലക്കിക്കളഞ്ഞു.

“ഞാനും തോമസൂട്ടിയും കുട്ടിക്കാലം തൊട്ടേ കളിച്ചു വളര്‍ന്നതാ. അന്ന് മതിലിന്‍റടുത്ത്ള്ള 

പേരമരക്കൊമ്പിലിരുന്നായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ സ്കൂള്‍ വിശേഷം പറയല്. അപ്പഴേ 

അച്ഛനതിഷ്ടല്ലായിരുന്നു. ഇന്നാളൊരിയ്ക്കല്  നല്ല വല്യൊരു പേരയ്ക്ക പഴുത്തങ്ങനെ 

നിക്കണത് കണ്ടപ്പോ ഞാന്‍ തോമസൂട്ട്യോടു ചോദിച്ചു. എന്റെ കൊതി അറിയണതോണ്ട്  

അവനത് പറിച്ചു തന്നു. അതച്ഛന്‍ കണ്ടു. അത്രേണ്ടായിട്ടുള്ളൂ. അല്ലാതെ അച്ഛന്‍ 

വിചാരിയ്ക്കുമ്പോലെ ഞങ്ങള് ഇഷ്ടത്തിലൊന്ന്വായിരുന്നില്ല്യാന്നേ. തോമസൂട്ടിയ്ക്ക് 

ഇപ്പറത്ത് മാത്രല്ലലോ അപ്പറത്തൂല്യേ വീട്, അവനാ മാത്തച്ചന്റെ മോള് മേഴ്സിക്കുട്ട്യായി

ഇഷ്ടത്തിലാ”. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് അവളാദ്യം തന്നോടു പറഞ്ഞതാ പ്രണയകഥ 

യാണ്‌. “എന്നാപ്പിന്നെ കുട്ടിയ്ക്കതച്ഛനോടു പറയായിരുന്നില്യേ? ന്ന്ട്ട്  നല്ലൊരാളെ 

കല്യാണം കഴിയ്ക്കായിര്ന്നില്യേ , എന്തിനാ ഈ ദരിദ്രവാസ്യെ കെട്ടീത് ?” 

ഒരമ്പരപ്പോടെ താന്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവള്‍ പറഞ്ഞു “ അയിന് 

നിയ്ക്ക് സച്ച്യേട്ടനെ മുമ്പേ ഇഷ്ടായിരുന്നു. പറയാന്‍ പേടിച്ചങ്ങനെ ഇരിയ്ക്കുമ്പോ 

ദൈവായിട്ട് ഒക്കെ  ശര്യാക്കീതാ. ഇനി തോമസൂട്ടി മേഴ്സ്യെ കെട്ടുമ്പോ അച്ഛനൊക്കെ 

മനസ്സിലായ്ക്കോളും. സച്ച്യേട്ടന്‍ അച്ഛന്‍ തന്ന പൈസെട്ത്ത് സുമടെ കല്യാണം 

നടത്താന്‍ നോക്കൂ.” എന്ന്  അവളൊരു ആശ്വാസത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും 

പറഞ്ഞു. “അപ്പൊ ഇത്രേം ദിവസം കുട്ടീം സുമേം കൂടി സംസാരിച്ചീരുന്നത് ഇതായി 

രുന്ന്വോ?” എന്നയാളൊരു വല്ലായ്മയോടെ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ “അല്ലാണ്ടെ പിന്നെ? 

സുമയ്ക്കൊക്കെ അറിയാം, അമ്മയ്ക്കും അറിയാം ന്നാ തോന്നണ് ” എന്നായിരുന്നു 

സുഗന്ധിയുടെ മറുപടി. അമ്മയും പെങ്ങളും ഭാര്യയും കൂടി തന്നെ പറ്റിച്ചതോര്‍ത്തപ്പോള്‍  

അന്നയാള്‍ക്ക് ചിരി വന്നു. പക്ഷേ ഇന്ന് മകള്‍ തന്നെ പറ്റിയ്ക്കുന്നുണ്ടോ എന്നോര്‍ത്ത 

പ്പോള്‍ അയാള്‍ക്ക്‌ ചിരിയ്ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.  


‘മകളെ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിയ്ക്കുന്നത് നന്ന് ’  എന്നു പറഞ്ഞ ജലജട്ടീച്ചറോടയാള്‍ക്ക് 

ദേഷ്യമാണാദ്യം തോന്നിയത്. പക്ഷേ അല്പമൊന്നു ശ്രദ്ധിച്ചതോടെ അയാളുടെയുള്ളില്‍ 

വലിയൊരാധി വളര്‍ന്നു തുടങ്ങി. അവളുടെ വല്ലാത്ത ദേഷ്യവും അനുസരണക്കേടുമാണ് 

ആദ്യം അയാളുടെ ദൃഷ്ടിയില്‍ പെട്ടത്. രാവിലെ സുഗന്ധി ദോശയും ചമ്മന്തിയും

ഡൈനിങ് ടേബിളില്‍ കൊണ്ട് വെച്ചപ്പോള്‍ നീലിമ അവളുടെ പ്ലേറ്റ് തട്ടി മാറ്റി മുഖം 

വീര്‍പ്പിച്ചു കൊണ്ട് എഴുനേറ്റു പോയി. ഉടനെ സുഗന്ധി കുറച്ചു ഫ്രൈഡ് റൈസ് ഉണ്ടാക്കി 

“നാടന്‍ പലഹാരങ്ങളൊന്നും കുട്ടികള്‍ക്കിഷ്ടാവ്ണില്യ . ഇതാവുമ്പോ ഇഷ്ടാണ്. 

പച്ചക്കറ്യൊക്കെ അകത്തു പെട്വേം ചെയ്യൂലോ” എന്നു പറഞ്ഞ് അവളുടെ മുറിയിലേയ്ക്ക് 

കൊണ്ടു പോയി കൊടുത്തു. പലപ്പോഴും അവള്‍ ഭക്ഷണം കഴിയ്ക്കുന്നത് അവളുടെ 

റൂമിലിരുന്നാണ്. മുമ്പൊക്കെ സ്കൂളില്‍ നിന്ന് വന്നാല്‍ അവള്‍ സ്കൂളിലെ വിശേഷങ്ങള്‍ 

വിസ്തരിച്ചു പറഞ്ഞു കേള്‍പ്പിയ്ക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ചായി ആ പതിവ് നിര്‍ത്തിയി 

രിയ്ക്കുന്നു. അവളുടെ ക്ലാസ്, ടീച്ചര്‍മാര്‍,  കൂട്ടുകാര്‍ - യാതൊന്നും തനിയ്ക്കറിയില്ലല്ലോ 

എന്നയാള്‍ ഓര്‍ത്തു. ദിവസവും ഒരു നേരമെങ്കിലും ഒന്നിച്ചിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിയ്ക്കണ 

മെന്നും സ്കൂളിലെ വിശേഷങ്ങളൊക്കെ പറയണമെന്നും അയാള്‍ മകളോട് സൌമ്യമാ 

യൊന്നു പറഞ്ഞു നോക്കി . “വൈ?  ഐ ഡോണ്ട് ലൈക് ദീസ് കൈന്‍ഡ്  ഓഫ് 

ഫോര്‍മാലിറ്റീസ്.  ഡാഡ് യു നോ നത്തിങ് . പ്ലീസ് ഡോണ്ട്  ഡിസ്റ്റേബ്  മീ . ഓകെ”   

അവള്‍ വെറുപ്പ്‌ കലര്‍ന്ന ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഒന്നും കഴിയ്ക്കാതെ റൂമിലേയ്ക്ക്

പോയ അവളുടെ പിറകെ സുഗന്ധി ഭക്ഷണവും കൊണ്ട് പോകുന്നത് കണ്ടു. അച്ഛനോട് 

അങ്ങനെയൊന്നും പറയരുതെന്ന് അവള്‍ ഉപദേശിച്ചു കാണും. ഉറക്കെയുള്ള കലഹ 

ത്തിന്റെ ശബ്ദം അയാളുടെ കാതുകളിലേയ്ക്കെത്തി. അതിനു ശേഷം നീലിമ സ്വന്തം 

റൂമിലിരുന്നേ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടുള്ളൂ.


മകളുടെ പിറന്നാളിന് പുതിയ ഉടുപ്പ് വാങ്ങാനൊരുങ്ങിയപ്പോള്‍  അവള്‍ പറഞ്ഞു “ആരും 

കൂടെ വരണ്ട. ഞാനെന്റെ ഫ്രന്‍സിന്റെ കൂടെ പോയി വാങ്ങിക്കോളാം” . അവള്‍ വാങ്ങി 

ക്കൊണ്ടു വന്ന ഇറുകിക്കിടക്കുന്ന ജീന്‍സും ടീഷര്‍ട്ടും കണ്ടു അയാള്‍ക്കറപ്പു തോന്നി. 

സുഗന്ധി “ഇതൊക്കെയാണത്രേ ഇപ്പോഴത്തെ ഫാഷന്‍ . ടീവീലോക്കെ കാണുന്നില്ലേ” 

എന്ന് തന്റെ വിഷമം മറച്ചു വെച്ച് കൊണ്ട് പതിയെ പറഞ്ഞു. ഈ വേഷത്തില്‍ അവളെ 

മറ്റുള്ളവര്‍ എങ്ങനെ കാണുമെന്നോര്‍ത്ത് അയാള്‍ നടുങ്ങിപ്പോയി. “ വൈകുന്നേരത്തെ 

പാര്‍ട്ടിയ്ക്കിടാന്‍ മോള്‍ക്ക് അച്ഛനൊരു ചുരിദാര്‍ വാങ്ങിത്തരാമെന്ന് അയാള്‍ പറഞ്ഞ 

പ്പോള്‍  “വൈകുന്നേരത്തെ പാര്‍ട്ടിയോ? ഇനിയും, ആള്‍ക്കാരെ വിളിച്ചു കൂട്ടി അച്ഛന്റേയും 

അമ്മയുടേയും നടുക്ക് നിന്ന് കെയ്ക്ക് മുറിച്ച് ബര്‍ത്ത്ഡേ ആഘോഷിയ്ക്കാന്‍ ഞാനെ 

ന്താ ചെറിയ കുട്ടിയാണോ? മീ & യു മാളിലെ ഹോള്‍ ബുക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഞാനും എന്റെ 

ഫ്രന്‍സും മാത്രം”. അവളുടെ ഉറച്ച സ്വരത്തെ പ്രതിരോധിയ്ക്കാന്‍ തന്റെ ദുര്‍ബ്ബല ശബ്ദ 

ത്തിനാകില്ലെന്ന് അയാള്‍ക്ക് മനസ്സിലായി. സന്ധ്യ മയങ്ങിയ സമയത്ത് പാര്‍ട്ടി കഴിഞ്ഞു 

തിരിച്ചെത്തിയ മകളുടെ അടുത്ത് അയാള്‍ കുറച്ചു സമയം ചുറ്റിപ്പറ്റി നിന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് 

ഗന്ധമൊന്നുമില്ലെന്ന് അയാള്‍ വലിയൊരു സമാധാനത്തോടെ വിലയിരുത്തി. പക്ഷേ 

ഗന്ധമൊന്നുമില്ലാത്ത മദ്യമുണ്ടാകുമോ എന്നൊരു വേവലാതിയിലേയ്ക്ക് അയാളുടെ 

മനസ്സ് ഇടയ്ക്കിടെ ഇടറി വീണു. 


“ഹായ് , സുദിന്‍ ,അയാം നീല്‍ ” എന്ന് പരിചയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അവളൊരിയ്ക്കല്‍ 

ഫോണില്‍ സംസാരിയ്ക്കുന്നത് അയാള്‍  കേട്ടു. താനേറെ ആഗ്രഹിച്ചിട്ട പേര് അംഗ 

വൈകല്യത്തോടെ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നതായി തോന്നി അയാള്‍ക്ക്. ഈ സുദിന്‍ ആരായിരി 

യ്ക്കും എന്ന സംശയം അതിലേറെ അയാളെ വിഹ്വലനാക്കി.  നേരിട്ട് ചോദിയ്ക്കാന്‍ 

ധൈര്യം വരുന്നുമില്ലല്ലോ എന്നയാള്‍ പരിതപിച്ചു.


മക്കളുടെ  അടിപിടി അവസാനിപ്പിയ്ക്കാനാണ് രണ്ടുപേര്‍ക്കും വെവ്വേറെ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ 

അയാള്‍ വാങ്ങിക്കൊടുത്തത്. രാത്രി മകളുടെ റൂമിന്റെ വാതിലിന്റെ അടിയിലൂടെ കാണുന്ന 

വെളിച്ചം അയാളെ കണക്കറ്റ് പേടിപ്പിച്ചു. ഇത്രയും വൈകി അവളെന്തു ചെയ്യുകയായിരി 

യ്ക്കും? പഠിയ്ക്കുകയാണോ, അതോ ആരോടെങ്കിലും ചാറ്റ് ചെയ്യുകയായിരിയ്ക്കുമോ? – 

ആ വെളിച്ചത്തിന്റെ പിറകെ പോയാല്‍ മറ്റെന്തെങ്കിലും വെളിച്ചത്തു വരുമോ എന്നയാള്‍ 

ഭയന്നു. മകള്‍ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്യാന്‍ മറന്ന് ഉറങ്ങുകയായിരിയ്ക്കുമെന്നൊന്നും ചിന്തി 

യ്ക്കാന്‍ അയാള്‍ക്ക് തോന്നിയതേയില്ല. അവളുടെ കമ്പ്യൂട്ടറും, സ്റ്റഡി ടേബിളും , അലമാ 

രയും, ബുക്കുമെല്ലാം അവളറിയാതെ പരിശോധിയ്ക്കണമെന്ന് അയാളാഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ 

മകളറിഞ്ഞാല്‍ താന്‍ അവളുടെ കണ്ണില്‍ വളരെ മോശക്കാരനാകുമോ എന്നോര്‍ത്ത് 

അയാള്‍ പിന്മാറി. തളര്‍ന്നുറങ്ങുന്ന സുഗന്ധിയോട് ഒന്നും പറയാന്‍ അയാള്‍ക്ക് മനസ്സ് 

വന്നില്ല.


“ഈ മാര്യേജ് എന്ന ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂഷനോടു തന്നെ എനിയ്ക്ക് മടുപ്പാണ്. ഭര്‍ത്താവ്, ഇന്‍ 

ലോസ്, കുട്ടികള്‍ - ദ സേയ്മ് ഓള്‍ഡ്‌ റിപ്പീറ്റിഷന്‍ . ലിവിങ് റ്റുഗെതര്‍  ആണ് ഞാന്‍ 

പ്രിഫര്‍ ചെയ്യുന്നത് .” ടി.വി.യില്‍ ഒരു ചര്‍ച്ചയില്‍ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ആവേശത്തോടെ 

പറഞ്ഞതു കേട്ട് നീലിമ മുമ്പൊരിയ്ക്കല്‍ കയ്യടിച്ചതോര്‍ത്ത്  അയാളിപ്പോള്‍   

അസ്വസ്ഥനായി.


തന്റെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കൊരു പരിഹാരം ആരോടെങ്കിലും എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് 

തേടണമെന്ന് അയാള്‍ക്ക് തോന്നി. പക്ഷേ ആരോടു പറയും? പറഞ്ഞാല്‍ അവരത് 

രഹസ്യമാക്കി വെയ്ക്കുകയൊന്നുമില്ലല്ലോ. ഒരു നല്ല കൌണ്‍സിലിങ് കൊടുത്താല്‍ 

അവളുടെ സ്വഭാവത്തില്‍ മാറ്റം കണ്ടേയ്ക്കുമെന്നൊരു വിചാരത്തോടെ അയാള്‍ 

കൌണ്‍സെലര്‍മാരെ അന്വേഷിച്ചു. പ്രശസ്തരായ രണ്ടുപേരെ കണ്ടെത്തി. 

അതിലൊരാള്‍ പുരുഷനാണ്. അയാളുടെ അടുക്കലേയ്ക്ക് മകളെ അയയ്ക്കാന്‍ ആ 

അച്ഛന് മനസ്സ് വന്നില്ല. മറ്റെയാള്‍ സ്ത്രീയാണെങ്കിലും അന്വേഷിച്ചപ്പോഴാണ് അവര്‍ 

സുകുമാരന്റെ ഭാര്യയുടെ അനുജത്തിയാണെന്നറിഞ്ഞത്. ഒരു തീരുമാനമെടുക്കാന്‍ 

കഴിയാതെ അയാള്‍ കുഴങ്ങി.


വലിയ  ദേഷ്യമൊന്നും വേണ്ട, ഒരു ചെറിയ നീരസത്തോടെ താനോ സുഗന്ധിയോ ഒന്നു 

നോക്കിയാല്‍ മതി, ഏറെ നേരം തേങ്ങിത്തേങ്ങിക്കരയുമായിരുന്നു നീലിമ . എപ്പോഴാണ് 

അവളിങ്ങനെ മാറിയതെന്ന് ,എവിടെയാണ് താളം പിഴച്ചതെന്ന് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും 

അയാള്‍ക്ക്  കണ്ടെത്താനായില്ല. മക്കള്‍ രണ്ടുപേരും ഒരുമുറിയില്‍ ത്തന്നെ കിടക്കട്ടെ 

എന്ന് അയാള്‍ പറഞ്ഞത് എ.സി.യുടെ ഉപയോഗം കുറയ്ക്കാനാണെന്നു പറഞ്ഞു മക്കള്‍ 

പരിഹസിച്ചുവെങ്കിലും അവരെപ്പോഴും ഒന്നിച്ച് സ്നേഹത്തോടെ ജീവിയ്ക്കട്ടെ എന്നായി 

രുന്നു മനസ്സില്‍. പക്ഷേ ഒരു രാത്രി നീലിമ അനുജനെ മുറിയില്‍ നിന്നും പുറത്താക്കി 

വാതിലടച്ചു, മേലില്‍ അങ്ങോട്ട്‌ കയറരുതെന്ന് വിലക്കുകയും ചെയ്തു. അതവളുടെ 

സ്വാര്‍ത്ഥതയായേ അന്നയാള്‍ക്ക് തോന്നിയുള്ളൂ. പക്ഷേ ഇപ്പോഴയാള്‍ക്ക് അതോര്‍ത്ത് 

ഭയം തോന്നുകയാണ്. അവനെന്തെങ്കിലും അരുതാത്ത പ്രവൃത്തി... അങ്ങനെ ആലോചി 

യ്ക്കാന്‍ പോലും കഴിയാതെ അയാള്‍ വിറച്ചു. നീരദ് നീലിമയെ ആക്രമിയ്ക്കുന്ന കാഴ്ച , 

അപ്പോള്‍ അവന്റെ കുട്ടിത്തം വിടാത്ത മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞ പൌരുഷത്തിന്റെ പുതിയ 

നീചഭാവങ്ങള്‍... അയാളുടെ സ്വപ്നത്തില്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചു വന്നു.


ഓല മെടഞ്ഞ തട്ടിക കൊണ്ട് ആകെയുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ മുറിയില്‍ ഒരു മുറി കൂടി 

പണിത് അനുജത്തിയ്ക്ക് ഉറങ്ങാനും ഉടുപ്പ് മാറ്റാനും പ്രൈവസിയുണ്ടാക്കി കൊടുത്ത് 

ഒരാങ്ങളയുടെ കടമ നിറവേറ്റിയ ചാരിതാര്‍ത്ഥ്യത്തോടെ  കഴിഞ്ഞ കാലം പിന്നിട്ട് ദൂരം 

കുറെ കഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു. അടച്ചുറപ്പില്ലാത്ത ആ  വീട്ടില്‍ കഴിയുമ്പോഴുണ്ടായിരുന്ന 

സുരക്ഷിതത്വബോധം പോലും ആവശ്യത്തിലധികം വലിപ്പവും ഉറപ്പുമുള്ള ഈ വീട്ടില് 

കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ എന്നയാള്‍ സങ്കടപ്പെട്ടു. ജനാര്‍ദ്ദനന്‍ മുതലാളിയുടെ സത്യസന്ധതയായി 

രുന്നു അയാളുടെ ഉയര്‍ച്ചയുടെ അടിത്തറ. അയാളുടെ വിദ്യാഭ്യാസയോഗ്യത നോക്കിയല്ല, 

തട്ടിപ്പും വെട്ടിപ്പുമില്ലാതെ കൃത്യമായി ജോലി ചെയ്യുന്ന ആത്മാര്‍ത്ഥത കണക്കിലെടുത്താ 

ണ്  ആളുകള്‍ സ്ഥിരമായി പണിയേല്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്. കൂറ്റന്‍ ഷോപ്പിങ് കോംപ്ലക്സു 

കള്‍ മാത്രമല്ല, ചെലവു കുറഞ്ഞ , ഉറപ്പും ഭംഗിയുമുള്ള കൊച്ചു വീടുകളും അയാള്‍ പണിതു 

കൊടുത്തു. അതാണയാളെ  സദാ തിരക്കുള്ള എഞ്ചിനീയര്‍ സച്ചിദാനന്ദനാക്കി മാറിയത്. 

പക്ഷേ താന്‍ പണിതുയര്‍ത്തിയ സ്വപ്നസൌധം അടിത്തറയോളം വിള്ളല്‍ വീണു 

തകര്‍ന്നു വീഴാനൊരുങ്ങുന്ന കാഴ്ച ഒരു ദീര്‍ഘദര്‍ശിയെപ്പോലെ അയാളറിഞ്ഞു. മറ്റെല്ലാ 

ഭാവങ്ങളും പോയിപ്പോയി ഭയം എന്ന ഒരൊറ്റ ഭാവത്തിലേയ്ക്ക് താനൊതുങ്ങുന്നതായി 

അയാള്‍ക്ക് തോന്നി.  


നീലിമയും നീരദും കൂടി കലഹിയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഒരു ദിവസം അയാള്‍ മുകളി 

ലേയ്ക്ക് കയറിച്ചെന്നത്. സുമയുടെ ഭര്‍ത്താവ് ഗള്‍ഫില്‍ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്നു കൊടുത്ത 

ടാബ് കിട്ടാനാണ്‌ വഴക്ക്. “യൂ ഡോണ്ട് തിങ്ക്‌ ദാറ്റ്‌ അയാം  എ ഫൂള്‍ , ഐ നോ എവരി 

തിങ് , ഞാന്‍ അച്ഛനോട് പറയും” അവന്റെ ഭീഷണിയ്ക്കു മുന്നില്‍ നിവൃത്തിയില്ലാതെ 

താഴ്ന്ന് അവളാ ടാബ് അവനു കൊടുത്ത് വാതില്‍ വലിച്ചടച്ച് തന്റെ പ്രതിഷേധമറിയിച്ചു. 

എന്തു പറഞ്ഞാണ് നീരദ് അവളെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയത്? അയാള്‍ അവനെ അടുത്ത് 

വിളിച്ച് വളരെ സൌമ്യമായിത്തന്നെ കാര്യം തിരക്കി. “നതിങ് ഡാഡ്” അവന്‍ 

ചുമലുകളിളക്കിക്കാണിച്ച് അയാളുടെ മുഖത്തേയ്ക്കൊന്നു നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ 

സ്ഥലം വിട്ടു. 


ബില്‍ഡിങ് മെററീരിയല്‍സ്, ഇന്റീരിയര്‍ ഡെക്കറേഷന്‍, കണ്‍സ്ട്രക്ഷന്‍ - ഇവയെക്കുറി 

ച്ചറിവു തരുന്ന സൈറ്റുകള്‍; മുംബൈ, ബാംഗ്ലൂര്‍, ചെന്നൈ സുഹൃത്തുക്കളുമായി ഇ മെയില്‍ 

ബന്ധം – ഇവയിലൊതുങ്ങുന്നു അയാളുടെ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പരിജ്ഞാനം. കൌമാരപ്രായക്കാരു 

ടെ ലീലാവിലാസങ്ങള്‍ വീഡിയോ അടക്കമുള്ള അശ്ലീല വെബ്സൈറ്റുകളെപ്പറ്റി അയാള്‍ 

കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ എങ്ങനെ അവിടെ എത്തിച്ചേരുമെന്ന് അയാള്‍ക്കറിയില്ലായിരുന്നു. 

ആരോടും ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കാന്‍ അഭിമാനം അയാളെ സമ്മതിച്ചതുമില്ല. നീലിമയുടെ 

ചിത്രങ്ങള്‍ അങ്ങനെയൊന്നും വന്നിട്ടുണ്ടാവരുതേ എന്നയാള്‍ പ്രാര്‍ഥിച്ചു . നീരദിനെ  ഒരു 

ഫുള്‍സ്ലീവ് ഷര്‍ട്ടിട്ടു കണ്ടാല്‍ക്കൂടി അയാള്‍ പേടിച്ചു, കയ്യിലുള്ള പാടുകള്‍ മറയ്ക്കാനാകു 

മോ എന്ന്. കുത്തിവെപ്പായും പുകയായുമുള്ള മയക്കുമരുന്നുകളെക്കുറിച്ചേ അയാള്‍ക്കറിയാ 

മായിരുന്നുള്ളൂ. 


“നോക്കൂ” , ഒരു ദിവസം മൊബൈലും കയ്യില്‍ പിടിച്ച് സുഗന്ധി അയാളുടെ അടുത്തുവന്നു. 

“ഇതില് വാട്സ് ആപ്പ് കിട്ട്വോ? ഇന്നലെ നമ്മള് സജീവിന്റെ റിസപ്ഷന് പോയപ്പോ 

അവടെ കൊറേ പേര് എന്നോടു ചോദിച്ചു, വാട്സ് ആപ്പിലൊന്നും കാണണില്യലോ, 

എടുത്തില്ലേന്ന് . ഇപ്പൊ ഫെയ്സ് ബുക്കൊക്കെ പഴഞ്ചനായീത്രേ . ഫോട്ടോ കാണാം, 

ചാറ്റീയാം, പോസ്റ്റീയാം ന്നൊക്കെ പറയണ്ണ്ടായിരുന്നു. ഇതിലൊന്ന് ശര്യാക്കിത്തര്വോ?” 

സുഗന്ധി മൊബൈലും നീട്ടി മുന്നില്‍നിന്നപ്പോള്‍ അയാളവളെ പകച്ചു നോക്കി. “എന്താ, 

തെരക്കാണോ? ന്നാ പിന്നെ മതി” എന്നും പറഞ്ഞ് അവള്‍ പോയി.  


വര്‍ക്ക് സൈറ്റുകളില്‍ മാറി മാറി ഓടിനടന്നു വൈകി മാത്രം വീട്ടിലെത്തിയിരുന്നതും 

എല്ലാം പാവം സുഗന്ധിയെ ഒറ്റയ്ക്കേല്പിച്ചതും ഒട്ടും കാര്‍ക്കശ്യം കാണിയ്ക്കാതിരുന്ന 

തുമൊക്കെ വലിയ തെറ്റായിപ്പോയെന്നയാള്‍ക്ക് തോന്നി. അന്നും പതിവുപോലെ വീട്ടി 

ലെത്തിയ അയാളോട് സുഗന്ധി വല്ലാത്ത പരിഭ്രമത്തോടെ പറഞ്ഞു, “അതേയ്, പെണ്ണ് 

നീം എത്തീട്ടില്യ. ഡാന്‍സ്‌ ക്ലാസ്സിലും ചെന്നിട്ടില്യാത്രേ” അയാളത് കേള്‍ക്കാത്ത ഭാവ 

ത്തില്‍ മുറിയില്‍ക്കയറി വാതിലടച്ചു. തിരക്കിട്ട് ജലജട്ടീച്ചറുടെ നമ്പറെടുത്തു. “സര്‍, ഞാന്‍ 

വിളിയ്ക്കണമെന്നു വിചാരിച്ചിരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു. എങ്ങനെയുണ്ട് വൈഫിന്? ദിവ്യാ 

രമേശ്‌ ലീവ് ലെറ്റര്‍ കൊണ്ടുത്തന്നപ്പോഴാണ് വിവരമറിഞ്ഞത് . കാര്‍ഡിയാക് പ്രോബ്ല 

മാണല്ലേ? രാവിലെ ഒന്നു ഫോണ്‍ ചെയ്തു  പറയാമായിരുന്നു. പിന്നെ സാറിന്റെ സൈന്‍ 

കണ്ടതു കൊണ്ട് തല്‍ക്കാലം സാരമില്ലെന്നു വെച്ചു. സ്കൂളിന്റെ റൂള്‍ അങ്ങനെയായത് 

കൊണ്ട് പറഞ്ഞതാണേ, പ്ലീസ് ഡോണ്ട് മിസ്‌ അണ്ടര്‍  സ്റ്റാന്‍ഡ് ”  ജലജട്ടീച്ചറുടെ 

വാക്കുകള്‍ തന്റെ സങ്കല്പങ്ങളുടേയും, യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തിന്റേയും അതിര്‍വരമ്പുകള്‍ മായ്ച്ചു 

കളയുന്നതായി അയാള്‍ക്ക് തോന്നി. “കുഴപ്പമില്ല” എന്നു മാത്രം പറഞ്ഞു അയാള്‍ 

ഡിസ്കണക്റ്റ് ചെയ്തു. വല്ലാത്തൊരു പരിഭ്രാന്തിയോടെ അയാള്‍ തന്റെ ഫയലുകള്‍ 

എടുത്തു പരിശോധിച്ചു , ചെക്ക് ലീഫുകള്‍ ഒന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്ന്  ഉറപ്പു വരുത്തി. 

ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും...? കോണ്‍ട്രാക്ടര്‍ രമേശന്‍... തന്റെ കീഴില്‍ നിന്ന് ജോലി പഠിച്ച 

താണയാള്‍ . വിശ്വസിയ്ക്കാമെന്നാണ് തോന്നിയിട്ടുള്ളത്. ചോദിച്ചു നോക്കാം . തിരക്കി 

ട്ടിറങ്ങിപ്പോകുന്ന ഭര്‍ത്താവിനോട്, “സച്ച്യേട്ടാ, മോളെത്തീട്ടില്യ. ഒന്നു നോക്കൂ.” എന്ന് 

പരിഭ്രമത്തോടെ സുഗന്ധി കരഞ്ഞു. “ ഓ! ഞാനത് പറയാന്‍ മറന്നു പോയി. അവള്‍ ഒരു 

സ്റ്റഡി ടൂറിനു പോയിരിയ്ക്കുകയാണ്. സ്കൂളില്‍ നിന്ന് എന്നെ വിളിച്ചിരുന്നു. ഞാന്‍ 

പൈസ കൊടുത്തു. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞേ വരൂ” എന്നയാള്‍ ധൃതിയിലെന്നവണ്ണം 

പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. “ഹാവൂ, സമാധാനായി. സച്ച്യേട്ടന് മറക്കാന്‍ കണ്ട ഒരു കാര്യേ. 

ഞാമ്പേടിച്ചൊരു  പേടി. അപ്പൊ ഡ്രസ്സൊക്കെ വേണ്ടേ?” അതായി സുഗന്ധിയുടെ 

അടുത്ത വേവലാതി. “അതൊക്കെ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തോളാമെന്നു പറഞ്ഞു. സൈറ്റിലൊ 

രത്യാവശ്യം. ഞാനിപ്പോള്‍ വരാം” എന്നു പറഞ്ഞ് അയാള്‍ ഓടിയിറങ്ങി.    


“രമേശാ, മോളെ ഒന്ന് വിളിയ്ക്കൂ, സ്കൂളിലെ ഒരു കാര്യം ചോദിയ്ക്കാനാണ്.” ആകെ 

തളര്‍ന്ന് ചുമരും ചാരിനിന്നുകൊണ്ട് അയാള്‍  പറഞ്ഞത് ഒരു കരച്ചില്‍ പോലെയാണ് 

രമേശന്‍ കേട്ടത്. “അവള്‍ക്കു നാളെ എക്സാമാ. ധാരാളം പഠിയ്ക്കാനുണ്ടത്രേ” വിളി 

യ്ക്കാന്‍ പോയ ഭാര്യ തിരിച്ചു വന്നപ്പോള്‍  “ദിവ്യാ, മര്യാദയ്ക്കിങ്ങോട്ടു വരുന്നതാണ് 

നല്ലത് ” എന്ന് രമേശന്‍ ശബ്ദമുയര്‍ത്തി. ‘ഇവനിത്രയും ശബ്ദമോ’ എന്നയാള്‍ അമ്പര 

ന്നു. മുഖത്തേയ്ക്കു നോക്കാതെ തല താഴ്ത്തി നില്‍ക്കുന്ന ദിവ്യയെ അയാള്‍ പുറത്തേ 

യ്ക്ക് വിളിച്ചു കൊണ്ടുപോയി. “മോളേ, സത്യം പറ, നീലിമ എവിടെ”? അയാള്‍ മുഖവുര 

യൊന്നുമില്ലാതെ ചോദിച്ചു.“അറിയില്ല” അവള്‍ മുഖമുയര്‍ത്താതെത്തന്നെ പഞ്ഞു. 

“മോള്‍ക്കറിയാം, ഞാനവളുടെ അച്ഛനല്ലേ ,ഒന്നു പറ. നാളെ ഞാനവളെ ഏതവസ്ഥയി 

ലാണ് കാണേണ്ടി വരിക”? ഒരു വിലാപം പോലെയുള്ള ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോള്‍ അവള്‍ 

മുഖമുയര്‍ത്തി ഒരു തേങ്ങലോടെ പറഞ്ഞു,”നീലിമ എങ്ങോട്ടോ പോയിരിയ്ക്കുകയാണ്. 

ലീവ് ലെറ്റര്‍ കൊടുക്കണമെന്ന് നിര്‍ബ്ബന്ധിച്ചതു കൊണ്ടാ ഞാനത് ചെയ്തത്. 

അല്ലെങ്കില്‍ അവളെന്നെ ഉപദ്രവിയ്ക്കും. എനിയ്ക്കവളെ പേടിയാ. ഇപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ 

തമ്മില്‍ പണ്ടത്തെ അടുപ്പമൊന്നുമില്ല. അവള്‍ പലപ്പോഴും എന്നോട് മിണ്ടാറേ ഇല്ല . 

ഞാന്‍ പറയുന്നതൊന്നും അവള്‍ക്കിഷ്ടവുമല്ല”. കാര്യങ്ങള്‍ ഏകദേശം മനസ്സിലായ 

പോലെ അയാള്‍ ചോദിച്ചു, “ ആരുടെ കൂടെയാ പോയിരിയ്ക്കുന്നത്?” സ്കൂളിന്റെ 

അടുത്ത് ഇന്റര്‍നെറ്റ് കഫെ നടത്തുന്ന ആള്‍ക്കാര്‍. അവര്‍ മൂന്നു പേരുണ്ട് . ഒരാളുടെ പേര് 

സുദിന്‍ എന്നാണ്. മറ്റുള്ളവരെ എനിയ്ക്കറിയില്ല.” പെട്ടെന്ന് തേങ്ങല്‍ മാറ്റി ഉറച്ച ശബ്ദ 

ത്തില്‍ അവള്‍ പറഞ്ഞു , “അങ്കിള്‍ , നീലിമയുടെ പോക്ക് അപകടത്തിലേയ്ക്കാണ്. 

അവള്‍ ആദ്യം ഇങ്ങനെയൊന്നുമായിരുന്നില്ല. ആ ഡെയ്സിയുമായി കൂട്ടുകൂടിയതിനു 

ശേഷമാ ഇങ്ങനെയായത്. ഡെയ്സിയുടെ നമ്പര്‍ എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്. അവളാ നമ്പര്‍ 

എല്ലാര്‍ക്കും കൊടുക്കുകയും വിളിയ്ക്കാന്‍ നിര്‍ബ്ബന്ധിയ്ക്കുകയും ചെയ്യാറുണ്ട്. എന്റെ 

സംശയം അതാ മൂന്നു പേരിലൊരാളുടെ നമ്പറാണോ എന്നാണ്. അങ്കിള്‍ ഒന്നു ട്രൈ 

ചെയ്തു നോക്കു. എങ്ങനെയും നീലിമയെ രക്ഷിയ്ക്കണം. അവളിങ്ങനെ ആകേണ്ട 

വളല്ല.” ദിവ്യ കൊടുത്ത നമ്പര്‍ മൊബൈലില്‍ സേവ് ചെയ്ത് അയാള്‍ തിരിഞ്ഞു നടക്കു 

മ്പോള്‍  അവള്‍ വീണ്ടും അയാളെ വിളിച്ചു. “അങ്കിള്‍ ഞാനിത് ആരോടും പറയില്ല, എന്റെ 

പേരന്റ്സിനോടു പോലും.” രമേശന്റെ ഉയര്‍ന്ന ശബ്ദത്തിന്റെ ഗുണവും അര്‍ത്ഥവും ആ 

നിമിഷം  അയാള്‍ക്ക് മനസ്സിലായി.


പല തവണ ശ്രമിച്ചിട്ടും കിട്ടിയില്ല. റെയ്ഞ്ച് ഇല്ലാത്ത എവിടെയോ ആണവരെന്ന് 

അയാള്‍ക്ക് മനസ്സിലായി. തുടരെത്തുടരെ ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ എപ്പോഴോ ഫോണ്‍ റിങ് 

ചെയ്തു തുടങ്ങി. കുറേ കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ആരോ ഫോണെടുത്തത്. ഇഴഞ്ഞ ശബ്ദം. 

കുടിച്ചിട്ടായിരിയ്ക്കുമോ? “നീലിമയ്ക്ക് കൊടുക്കൂ” എന്ന് മാത്രം അയാള്‍ പറഞ്ഞു. 

“നീയെവിടെയാ?” എന്ന ചോദ്യത്തിന് “ഓ അന്വേഷണം തുടങ്ങി അല്ലേ? ഒളിച്ചോടി 

യതൊന്നുമല്ല. എന്നാല്‍ ടവര്‍ നോക്കി പോലും കണ്ടുപിടിയ്ക്കരുതെന്നു കരുതി  ഫോണ്‍ 

സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്യുമായിരുന്നല്ലോ. ഞാനെന്റെ ഫ്രന്‍സുമൊത്ത് ഒരു യാത്രയിലാണ്. ജസ്റ്റ്‌ 

ടൂ ഡെയ്സ്. സുദിന്റെ ബര്‍ത്ത്ഡേ സെലിബ്രേഷന്‍. വെറുതെ ബഹളം വെച്ച് മറ്റുള്ള 

വരെ അറിയിയ്ക്കാതിരുന്നാല്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് നന്ന്. എനിയ്ക്ക് എന്തായാലും പ്രശ്നമൊന്നു 

മില്ല.” എന്നൊരു മടുപ്പ് നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തില്‍ അവള്‍ ഒറ്റയടിയ്ക്ക് പറഞ്ഞു തീര്‍ത്തു.

“ നിനക്കൊന്നു പറയാമായിരുന്നില്ലേ?” എന്ന് മാത്രമേ അയാള്‍ക്ക് ചോദിയ്ക്കാന്‍ 

കഴിഞ്ഞുള്ളു. “പറഞ്ഞാല്‍...വിടുമോ? അല്ലെങ്കിലും എന്തിനു പറയണം? അയാം നോട്ട് 

എ കിഡ്. എന്റെ കാര്യം ഞാന്‍ തീരുമാനിയ്ക്കും.  ഞാന്‍ വെയ്ക്കുന്നു. ഇനി 

വിളിയ്ക്കണ്ട.” അവള്‍ ഫോണ്‍ ഡിസ്കണക്റ്റ് ചെയ്യുമ്പോള്‍ അപ്പുറത്ത് നിന്നുയര്‍ന്ന 

പരിഹാസം  കലര്‍ന്ന ഒരു കൂട്ടച്ചിരിയുടെ അലകള്‍  അയാളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന 

മനസ്സിലേയ്ക്ക് നുരഞ്ഞു കയറി.


“സച്ച്യേട്ടാ ഇങ്ങനെ ഒറങ്ങാതിരുന്നാ വല്ല അസുഖോം പിടിയ്ക്കും. കണ്ടില്ല്യേ 

ഇപ്പത്തന്നെ തല മുക്കാലും നരച്ചു. നമുക്ക് സുഖായി ജീവിയ്ക്കാന്‍ വേണ്ടതൊക്കെ 

ണ്ടല്ലോ. ഇങ്ങനെ സ്വയം മറന്ന് അദ്ധ്വാനിച്ചാ പറ്റില്ല്യാട്ടോ .എപ്പ നോക്ക്യാലും പണി. 

അല്ലാത്തപ്പോ ആലോചന.” സുഗന്ധിയുടെ ആവലാതി കേട്ടപ്പോള്‍ മനസ്സ് കരഞ്ഞു. ഇവ 

ളൊന്നുമറിയുന്നില്ലല്ലോ... നീരദ് തനിയ്ക്കെല്ലാമറിയാമെന്ന ഭാവത്തിലൊന്നുനോക്കി. 

ഇതൊക്കെ പ്രതീക്ഷിച്ചതാണെന്ന മട്ടില്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ എഴുന്നേറ്റു പോവുകയും 

ചെയ്തു.


മകള്‍ വന്നാല്‍ അവളോടു എങ്ങനെ പെരുമാറണം, എന്തു പറയണമെന്ന ചിന്തയിലായി 

രുന്നു അയാള്‍. പലപാടാലോചിച്ചിട്ടും അയാള്‍ക്കൊരു തീരുമാനത്തിലെത്താന്‍ കഴി 

ഞ്ഞില്ല. അവളി പ്പോള്‍ എന്ത് ചെയ്യുകയായിരിയ്ക്കുമെന്നോര്‍ത്ത് അയാള്‍ക്കുറക്കം വന്നി 

ല്ല. ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയേയും കൊണ്ട് യാത്രയ്ക്കിറങ്ങിയവര്‍ വെറുതെ പരസ്പരം നോക്കി 

യിരുന്ന് ഒരുല്ലാസയാത്രയും നടത്തി തിരിച്ചു പോരുമെന്ന് അയാള്‍ക്ക് തോന്നിയില്ല. രണ്ടു 

ദിവസത്തെ യാത്ര ,ഭക്ഷണം, വസ്ത്രം ഇവയ്ക്കൊക്കെയുള്ള പണം അവര്‍ തിരിച്ചൊ 

ന്നും പ്രതീക്ഷിയ്ക്കാതെ ചെലവാക്കുമെന്ന് എങ്ങനെ കരുതും?പുറംലോകമറിഞ്ഞാല്‍ ... 

ഒരു കൂട്ട ആത്മഹത്യയേ വഴിയുള്ളൂ. മക്കളെ മര്യാദയ്ക്ക് വളര്‍ത്തണം എന്നാക്രോശി 

ച്ചുകൊണ്ട് ഒരായിരം ചൂണ്ടു വിരലുകള്‍ തങ്ങള്‍ക്കു നേരെ നീളുന്നതായയാള്‍ക്ക് തോന്നി.

പെട്ടെന്നയാളുടെ  മനസ്സൊന്നാളി, ഈശ്വരാ മുകുന്ദേട്ടനറിഞ്ഞാല്‍... എപ്പോഴും 

ആത്മവിശ്വാസം തന്നു കൂടെ നില്‍ക്കാറുള്ള ആളാണ്‌.  “ക്വാളിഫിക്കേഷന്‍ കുറവാണെന്ന് 

വെച്ച് നീ ആര്‍ക്കും  പിന്നിലല്ല. കരിയറില്‍ നീ അപ് ടു ഡേറ്റ് ആണ്. അതാണ്‌ നിന്റെ 

വിജയരഹസ്യവും. നീ എന്നേ എസ്റ്റാബ്ലിഷ്ഡ് ആയിക്കഴിഞ്ഞു. സ്വന്തമായി ഒരു 

കണ്‍സ്ട്രക്ഷന്‍ കമ്പനിയെക്കുറിച്ച് ഇനിയും ആലോചിയ്ക്കാത്തതെന്താ ? ഒന്നും 

പേടിയ്ക്കാനില്ല. ഞാന്‍ കൂടെയുണ്ടാകും.” അങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞു കേള്‍ക്കുന്നതേ 

ഭാഗ്യമാണ്.  മുകുന്ദേട്ടനെപ്പോലെ അത്രയും ഉയര്‍ന്ന പൊസിഷനില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ഒരാള്‍ 

തന്നോടു സംസാരി യ്ക്കുന്നതു തന്നെ അത്ഭുതം. “ഒക്കെ ചെയ്യാന്‍ പ്ലാനുണ്ട് മുകുന്ദേട്ടാ, 

പക്ഷേ ഇപ്പോള്‍ വേണ്ട. കുട്ടികള്‍ വലുതാവട്ടെ. നീലിമ ഒരു ആര്‍ക്കിടെക്റ്റാകട്ടെ. 

നീരദിനെ സിവില്‍ എഞ്ചിനീയര്‍ ആക്കണം. എന്നിട്ടു വേണം... അര്‍ഹതയുള്ളവര്‍ തന്നെ 

ആ സ്ഥാനത്തിരിയ്ക്കട്ടെ.” ആ മോഹം തുറന്നുപറഞ്ഞത്  മുകുന്ദേട്ടനോട് മാത്രമാണ്. 

സുഗന്ധിയോടു പറഞ്ഞാല്‍ അവള്‍ അപ്പോഴേ മനക്കോട്ട കെട്ടാന്‍ തുടങ്ങും.“ആയ്ക്കോട്ടെ

നിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ, പക്ഷേ നീലിമയെ എനിയ്ക്ക് വേണം . അതിനൊരെതിരും 

പറയരുത്.” മുകുന്ദേട്ടന്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു. “ഒരെതിര്‍പ്പുമില്ല സന്തോഷമേയുള്ളൂ. മുകുന്ദേട്ടന്‍ 

എടുത്തോളൂ.” ഒരു സംശയവും കൂടാതെ വാക്കു കൊടുത്തു. ഇതില്പരം ഭാഗ്യമെന്തു വേണം? 

മുകുന്ദേട്ടന്റെ മകന്‍  ആദര്‍ശ്  മെഡിസിനു പഠിയ്ക്കുകയാണ്. എല്ലാം കൊണ്ടും മിടുക്കന്‍. 

മുകുന്ദേട്ടനും രമച്ചേച്ചിയ്ക്കും പെണ്മക്കളില്ല്ലാത്തതു കൊണ്ട് പണ്ടേ നീലിമയെ വലിയ 

ഇഷ്ടമാണ്. ആ സന്തോഷമെല്ലാം മനസ്സിലടക്കി വെച്ചതേയുള്ളൂ. സുഗന്ധിയോടു

പോലും പറഞ്ഞില്ല. എങ്ങാനും നീലിമ അറിഞ്ഞാല്‍ അവളുടെ ശ്രദ്ധ പഠിത്തത്തില്‍ 

നിന്നും മാറിപ്പോയെങ്കിലോ എന്ന് പേടിച്ചു. ഇപ്പോള്‍ തോന്നുന്നു അവളിതറിഞ്ഞിരുന്നുവെ 

ങ്കില്‍ ഇങ്ങനെ വഴി തെറ്റിപ്പോകില്ലായിരുന്നുവെന്ന് . മുകുന്ദേട്ടനിതറിഞ്ഞാല്‍, രമച്ചേച്ചിയ 

റിഞ്ഞാല്‍... സാമ്പത്തികസ്ഥിതി നോക്കിയിട്ടില്ല, തറവാട് നോക്കിയിട്ടില്ല... തന്നോടുള്ള 

മമത, നീലിമയോടുള്ള ഇഷ്ടക്കൂടുതല്‍ - മറ്റൊന്നും അവര്‍ ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല. ആ വിവരം 

കെട്ട പെണ്ണ് എല്ലാം തുലച്ചു കളഞ്ഞല്ലോ... ഇനി ഒന്നും, ഒരു ഭാഗ്യവും പ്രതീക്ഷിയ്ക്കാ 

നില്ല .


ഉറക്കം  പിടിയ്ക്കും മുമ്പേ എന്തോ ഓര്‍ത്തെന്ന പോലെ സുഗന്ധി തിരിഞ്ഞു കിടന്നു 

ചോദി ച്ചു. “സച്ച്യേട്ടന്‍ അവള്‍ക്ക് പുത്യ മൊബൈല് വാങ്ങിക്കൊടുത്തൂല്ലേ .ഇന്നലെ 

രാത്രി ചോറും കൊണ്ട് ചെന്നപ്പഴാ ഞാനതവള്‍ടെ കയ്യില് കണ്ടത്. അച്ഛന്‍ സര്‍പ്രൈസ് 

ഗിഫ്റ്റ് തന്നൂന്നാ അവള് പറഞ്ഞത്. ഇപ്പെന്തിനാ ഗിഫ്റ്റ്? കാക്കൊല്ല പരീക്ഷടെ റിസള്‍ട്ട് 

അറിഞ്ഞ്വോ? എന്താ എന്നോടൊന്നും പറയാതിരുന്ന്? എന്നെ കണ്ടപ്പോ അവളത് 

ഒളിപ്പിച്ചു വെയ്ക്കാന്‍ നോക്കി. നീരദാന്ന്  കരുതീട്ടാവും. ന്നാ ചെക്കന്വോന്നു വാങ്ങിക്കൊ 

ടുക്കായിര്ന്നില്യേ ? ഇനി അതിന്റെ പേരിലാവും അടിപിടി...അതേയ് ഇനി ഓരോന്നാ 

ലോചിച്ചു കെടക്കാതെ വേഗം ഒറങ്ങാന്‍ നോക്കൂ. നിയ്ക്ക് വയ്യ, വല്ലാത്ത ക്ഷീണം...” 

നിമിഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ സുഗന്ധി ഉറങ്ങുകയും ചെയ്തു. അപ്പോള്‍...അവളുടെ കയ്യില്‍ 

മൊബൈലുണ്ടായിരുന്നു. അവരാരെങ്കിലും കൊടുത്തതാകും.


“അച്ഛാ, തെറ്റ് പറ്റിപ്പോയി , എന്നെ രക്ഷിയ്ക്കൂ അച്ഛാ ,എനിയ്ക്ക് പേടിയാവുന്നു”  എന്ന് 

ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിയാതെ നില്‍ക്കുന്ന തന്റെ കാല്‍ക്കല്‍ വീണു കരയുന്ന നീലിമയും 

വാര്‍ത്താ ചാനലുകളുടെ അനേകം മൈക്കുകളോടൊപ്പം അവള്‍ക്കു നേരെ നീളുന്ന 

ചോദ്യശരങ്ങളും കൌതുകവും അവജ്ഞയും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും അയാളുടെ ഉറങ്ങാത്ത 

കണ്ണുകളില്‍ പേടിസ്വപ്നങ്ങളുടെ ഘോഷയാത്രയായി.


“ആ... കഴിഞ്ഞ്വോ സ്റ്റഡി ടൂറ് ? എങ്ങനെണ്ടായിരുന്നൂ?” അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിനു 

മറുപടി പറയാതെ നീലിമ അവളുടെ മുറിയിലേയ്ക്ക് കയറിപ്പോയി. പെട്ടെന്നെന്തോ 

ഒരാവേശം കയറിയ പോലെ അയാള്‍ അവളുടെ പിറകെ ചെന്നു. അവളടയ്ക്കാനൊരു 

ങ്ങിയ വാതില്‍ തള്ളിത്തുറന്ന് അയാള്‍ അകത്തു കയറി. 'നടക്കെടീ' എന്ന് ആക്രോശിച്ചു 

കൊണ്ട് അയാള്‍ അവളുടെ കവിളത്താഞ്ഞടിച്ചു. എങ്ങനെ ഈ ശബ്ദവും കരുത്തും 

തന്നിലുണ്ടായി എന്ന് അയാള്‍ക്കു തന്നെ മനസ്സിലായില്ല. എങ്ങോട്ട് എന്നൊരു ചോദ്യം 

അലക്ഷ്യമായെറിഞ്ഞ് അവള്‍ നിന്നു. ‘ഡോക്ടറുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ’ എന്നയാള്‍ പറഞ്ഞ 

പ്പോള്‍ , “അയാം നോട്ട് എ സില്ലി ഗേള്‍ , ഞങ്ങള്‍  ന്യൂജെന്‍ ഗേള്‍സിന് ഒരബദ്ധവും 

പറ്റാതിരിയ്ക്കാനുള്ള പ്രീകോഷന്‍സ് എടുക്കാനറിയാം.” എന്ന് തികഞ്ഞ അവജ്ഞ 

നിറഞ്ഞ ഒരു ചിരിയോടെ അവളത് നിഷേധിച്ചു. അവള്‍ പറഞ്ഞ പ്രീകോഷന്‍സിന്റെ  

അര്‍ത്ഥവും അര്‍ത്ഥവ്യാപ്തിയും ചിന്തിച്ച്  അയാള്‍ തരിച്ചു നിന്നു. “എനിയ്ക്കൊരു ഡോക്ട 

റേയും കാണേണ്ട . എനിയ്ക്കാരേയും ഒന്നും വിശ്വസിപ്പിയ്ക്കേണ്ട ബാധ്യതയുമില്ല. 

അയല്‍വാസിയോട് ഒന്നു സംസാരിച്ചതിന്റെ പേരില്‍ ഒരഷ്ടിയ്ക്കു വകയില്ലാത്ത 

വനെക്കൊണ്ട് കെട്ടിച്ച പാരമ്പര്യവും പറഞ്ഞ് എന്റെയടുത്ത് വരണ്ട. ഇന്‍ഫീരിയോരിറ്റി  

കോംപ്ലക്സ് മാത്രമുള്ള ഒരു നട്ടെല്ലില്ലാത്തവന്റെ കൂടെ എന്നെ അയച്ച് ഒഴിവാക്കാമെന്ന 

വിചാരവും വേണ്ട. അടക്കത്തിന്റെയും ഒതുക്കത്തിന്റെയും പേരുപറഞ്ഞ് പെണ്‍കുട്ടികളെ 

വീട്ടിലടച്ചിടുന്ന കാലമൊക്കെ പോയി, ഇന്ന് ആണ്‍കുട്ടികളെ പോലെത്തന്നെ 

പെണ്‍കുട്ടികളും തോന്നുന്നതൊക്കെയും ചെയ്ത് ജീവിയ്ക്കും. അതു കൊണ്ടവര്‍ക്കൊരു 

നഷ്ടവും വരാനില്ല. ഉണ്ടായാല്‍ത്തന്നെ അതൊരു നഷ്ടമായി കണക്കാക്കുകയുമില്ല. 

പിന്നെ...” കവിളൊന്നമര്‍ത്തി  തടവിക്കൊണ്ട് അവള്‍ തുടര്‍ന്നു “ഞാനൊന്ന് വിരല്‍ 

ചൂണ്ടിയാല്‍ മതി നാളെ മുതല്‍  നാണം കെട്ട്  പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലും കോടതിയിലും 

കയറിയിറങ്ങേണ്ടി വരും. അച്ഛന്‍-മകള്‍ ബന്ധത്തിന്റെ സെന്‍റിമെന്‍സൊന്നും  പറഞ്ഞിട്ട് 

കാര്യമില്ല. കാര്യം മനസ്സിലായല്ലോ. ബെറ്റര്‍ യു കീപ്‌ മം”    ഒന്നും പറയാനാകാതെ, 

ചെയ്യാനാകാതെ തിരിച്ചിറങ്ങിയ  അയാളുടെ നീറുന്ന മനസ്സിലേയ്ക്ക് അവള്‍ 

തുടരെത്തുടരെ എറിഞ്ഞ തീഗോളങ്ങള്‍ ആളിക്കത്തിയ ശേഷം കെട്ടടങ്ങി. കുറേ 

മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം അയാള്‍ക്ക് ആദ്യമായി മനസ്സില്‍ എന്തെന്നറിയാത്ത ഒരു വലിയ 

ശൂന്യത തോന്നി. പതിയെ അയാള്‍ മനസ്സിലാക്കി, തന്നില്‍ നിന്നും പേടി വിട്ടൊഴിഞ്ഞി 

രിയ്ക്കുന്നുവെന്ന്. ഇനി ഒന്നിനേയും ഭയക്കാനില്ലെന്ന് , ഇനി തനിയ്ക്ക് ഭയപ്പെടാന്‍ 

പോലും കഴിയില്ലെന്ന് വിരല്‍ത്തുമ്പുകളിലൂടെ കയറി വന്ന് തന്നെയാകമാനം പൊതിയുന്ന 

മരവിപ്പില്‍ അയാള്‍ സ്വയമറിഞ്ഞു.
                                         


                                            ........................................................
  



4 comments:

  1. നീണ്ടകഥയായതിനാല്‍ ഒന്നോടിച്ചുവായിച്ചു. നന്നായിരിക്കുന്നു. അക്ഷരങ്ങള്‍ ചെറുതാക്കി പാരഗ്രാഫ് ഒക്കെ ആക്കിയെങ്കില്‍ വായിക്കാന്‍ ഒരു സുഖം തോന്നും.

    ReplyDelete
  2. അടുത്ത കാലത്ത്‌ ബ്ലോഗിൽ വായിച്ചതിൽ ചങ്കിടിപ്പോടെ,ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച്‌ വായിച്ച്‌ മറ്റൊന്നില്ല.ഹോ!!



    അക്ഷരങ്ങൾ
    ചെറുതാക്കണം.


    .

    ReplyDelete