Wednesday, September 21, 2016

ഭക്ഷണത്തിന്റെ വില

                                                    (കുട്ടിക്കഥ) 

 ജിത്തുമോന്‍ മഹാ വാശിക്കാരനായിരുന്നു . ഒറ്റക്കുട്ടിയായതുകൊണ്ട് അച്ഛനമ്മമാര്‍ അവ നെ ഒരുപാടു ലാളിച്ചിരുന്നു. ഏഴാം ക്ലാസ്സിലാണ് അവന്‍ പഠിച്ചിരുന്നത്. സ്കൂള്‍ ബസ്സില്‍ പോകാന്‍ അവനിഷ്ടമായിരുന്നില്ല. ഒറ്റയ്ക്ക് കാറിലാണ് പോയിരുന്നത്. വഴിയില്‍ കൂടെ പഠിയ്ക്കുന്ന കുട്ടികളെ കണ്ടാലും അവന്‍ അവരെ കൂടെ കൂട്ടാറില്ല. അവനാരോടും ഒരടുപ്പവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

വലിയ ഭക്ഷണപ്രിയനായിരുന്നു ജിത്തു.  ഓരോ ദിവസവും അവന്‍ അമ്മയോട്  തനിയ്ക്ക് പ്രത്യേകമായി എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കിത്തരണമെന്ന് നിര്‍ബ്ബന്ധം പിടിയ്ക്കും. അമ്മ എപ്പോഴും അവനോടു പറയും.മോനേ,  ഭക്ഷണത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ ഇത്ര വാശി പാടില്ല. എന്തു ഭക്ഷണവും കഴിയ്ക്കണം.പക്ഷേ അവനതൊന്നും സമ്മതിയ്ക്കില്ല. തനിയ്ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഭക്ഷണം തന്നില്ലെങ്കില്‍ അവന്‍ അമ്മയോട് പിണങ്ങും, ഒന്നും കഴിയ്ക്കില്ല. സങ്കടം തോന്നി അമ്മ അവന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടത് ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കും. എത്ര ഇഷ്ടമുള്ള താണെങ്കിലും ചിലപ്പോള്‍ മടുത്തുവെന്ന് പറഞ്ഞ്  അവനത്  വെറുതെ കളയുകയും ചെയ്യും.

ഒരു  അവധിക്കാലത്ത് അച്ഛന്‍ അവനോടു പറഞ്ഞു. നാളെ നമുക്ക് തിരുവനന്തപുരത്തേ യ്ക്ക് പോകണം. അച്ഛച്ഛനും അച്ഛമ്മയും നിന്നെ കാണണമെന്ന് പറയാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് കുറെ ദിവസമായി.അത് കേട്ടപ്പോഴേ അവന്റെ മുഖം മങ്ങി. അവധിക്കാലമായാല്‍ അവന്‍  വാശി തുടങ്ങും, ടൂര്‍ പോകണമെന്ന് പറഞ്ഞ്. ഇന്ത്യയിലെ പ്രധാന സ്ഥലങ്ങളി ലെല്ലാം അവനെ അച്ഛന്‍ കൊണ്ടുപോയിട്ടുണ്ട്. ഇനി ഒരു വിദേശയാത്ര വേണമെന്ന് അവന്‍ കഴിഞ്ഞ തവണ തന്നെ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞതായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ്‌ ഒരു തിരുവനന്തപുരം യാത്ര ! താന്‍ വരില്ല എന്ന് അവന്‍ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. ഒരാഴ്ചയ്ക്കല്ലേ മോനെ, അത് കഴിഞ്ഞാല്‍  നമ്മള്‍ നേരെ പോകുന്നത് സിംഗപ്പൂര്‍ക്കാണ് എന്ന് അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് അവന് കുറച്ചൊന്നു സമാധാനമായത്.

ബസ്സിലും വണ്ടിയിലുമൊന്നും യാത്ര ചെയ്യാന്‍ അവനിഷ്ടമായിരുന്നില്ല. കാറിലാണ് പോയത്. വഴിയില്‍ വെച്ച് അവനു കഴിയ്ക്കാന്‍ അമ്മ പൊറോട്ടയും ചിക്കനും എടുത്തിരുന്നു. പക്ഷേ അവനത് കഴിയ്ക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല. അതെന്താ? നിനക്കിത് നല്ല ഇഷ്ടമാണല്ലോ . അതുകൊണ്ടല്ലേ അമ്മ ഇതു തന്നെ ഉണ്ടാക്കിയത്? കുറച്ചെങ്കിലും കഴിയ്ക്ക് മോനേഎന്നൊക്കെ അമ്മ അപേക്ഷിച്ചുവെങ്കിലും അവന്‍ സമ്മതിച്ചില്ല. എനിയ്ക്കിപ്പോള്‍ ഇത് കഴിയ്ക്കാന്‍ തോന്നുന്നില്ല, ഞാന്‍ കഴിയ്ക്കില്ലഎന്ന് അവന്‍ തീര്‍ത്തുപ റഞ്ഞു. സാരമില്ല, നിര്‍ബ്ബന്ധിയ്ക്കണ്ട. ഏതെങ്കിലും നല്ല ഹോട്ടല്‍ കാണട്ടെ . അവിടെ നിന്ന് വാങ്ങിക്കൊ ടുക്കാംഎന്നു പറഞ്ഞ് അച്ഛന്‍ അമ്മയെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.

അങ്ങനെ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനടുത്തു കൂടെ പോകുമ്പോഴാണ് അവര്‍ റോഡിലെ വാഹ നത്തിരക്കില്‍ പെട്ടത്. കാര്‍ നിര്‍ത്തിയിടേണ്ടി വന്നു. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേ അവനു മടുത്തു. ജനലിലൂടെ പുറത്തേ യ്ക്ക് നോക്കിയിരിയ്ക്കുമ്പോഴാണ് അവന്‍ കണ്ടത്, കുറെ കുട്ടികള്‍... അതിലൊരു കുട്ടി അവന്റെ ഉടുപ്പാണ് ഇട്ടിരിയ്ക്കുന്നത്. ആ തൂവെള്ള ടീഷര്‍ട്ടും ഇളം നീല ത്രീ ഫോര്‍ത്തും ആകെ അഴുക്കു പിടിച്ചിരുന്നു. ജിത്തു മോന്‍ ഏതുടുപ്പും എത്ര ഇഷ്ടമാ ണെങ്കിലും രണ്ടോ മൂന്നോ പ്രാവശ്യമേ ഇടൂ. അപ്പോഴേയ്ക്കും അവനത് മടുക്കും. ആ ഉടുപ്പൊക്കെ അമ്മ പാവപ്പെട്ട കുട്ടികള്‍ക്ക് കൊടുക്കാറുണ്ടെന്നു പറയാറുണ്ട്‌.

അവന്‍ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി, കൂടെ കുറെ കുട്ടികളുണ്ട്. ഏകദേശം അവന്റെ പ്രായമുള്ളവര്‍ തന്നെ. ചില കുട്ടികള്‍ക്ക്  ഷര്‍ട്ടില്ല. ട്രൌസറാണെങ്കില്‍ അഴുക്കു നിറഞ്ഞതും കീറിയതും. അവരെന്തോ കൂടിനിന്നു തിരയുകയാണ്. ബഹളം വെയ്ക്കുകയും വഴക്കിടുകയും ചെയ്യുന്നു ണ്ട്. ജിത്തു മോന്‍ ഏന്തിവലിഞ്ഞു നോക്കി, അവരെന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന്. ഒരു ചവറ്റുവീപ്പയുടെ ചുറ്റുമാണ് അവര്‍ നില്‍ക്കുന്നത്. അതില്‍ മുഴുവന്‍ ഭക്ഷണത്തിന്റെ അവശി ഷ്ടങ്ങളായിരുന്നു. അത് തമ്മില്‍ തമ്മില്‍ ഉന്തിയും തള്ളിയും വാരിയെടുത്ത് കഴിയ്ക്കുക യായിരുന്നു അവര്‍ . അവനറപ്പു തോന്നി, വല്ലാത്ത സങ്കടവും. അവന്‍ പെട്ടെന്ന് കാറിന്റെ വാതില്‍ തുറന്ന് തനിയ്ക്ക് വെച്ച ഭക്ഷണമെടുത്ത് കൊണ്ടുപോയി അവര്‍ക്ക് കൊടുത്തു. എന്തൊരാര്‍ത്തിയോടെയാണ് അവരത് കഴിയ്ക്കുന്നതെന്ന് അവന്‍ കണ്ടു.

അവന്‍ തിരികെ വന്നപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു , “നന്നായി മോനെ, കുറച്ചു കൂടി പോയാല്‍ നല്ലൊരു ഹോട്ടലുണ്ട്. മോനിഷ്ടമുള്ളത് അവിടെ നിന്ന് വാങ്ങിത്തരാം”. അവന്‍ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു ,“വേണ്ടച്ഛാനിങ്ങള്‍ക്ക് കഴിയ്ക്കാനെടുത്ത ചപ്പാത്തിയും കറിയുമില്ലേ, എനി യ്ക്കും അതു തന്നെ മതി. പിന്നെ ആപ്പിളും നേന്ത്രപ്പഴവുമുണ്ടല്ലോ”. അച്ഛനും അമ്മയും സന്തോഷത്തോടെ ചിരിയ്ക്കുന്നത് അവന്‍ കണ്ടു. അവന്‍ പെട്ടെന്ന് അമ്മയെ  കെട്ടിപ്പി ടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു ഇല്ലമ്മേ, ഞാനിനി ഭക്ഷണം കളയില്ല, എന്തു ഭക്ഷണവും കഴിച്ചോളാം”.

(മലര്‍വാടി - ജൂലൈ)
 

                                             -- -- -- -- -- --


4 comments:

  1. വഷളാക്കി, തന്നിഷ്ടക്കാരനായി വളർത്തിയ ആ കുട്ടി ഒരു കാഴ്ച കൊണ്ട്‌ നന്നായെങ്കിൽ എത്ര നല്ലത്‌.പക്ഷേ യാഥാർത്ഥ്യം അങ്ങനെയാകുമോ????

    ReplyDelete
  2. അമ്മയെ കെട്ടിപ്പി ടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു “ ഇല്ലമ്മേ,
    ഞാനിനി ഭക്ഷണം കളയില്ല,
    എന്തു ഭക്ഷണവും കഴിച്ചോളാം”.

    ചെറിയൊരു തിരിഞ്ഞ് നോട്ടത്തിന് വഴിയൊരുക്കി ഈ വരികൾ

    നല്ല എഴുത്ത്.
    ഹൃദ്യമായ വായന...
    ഇഷ്ടമായി..

    ReplyDelete
  3. yep.. to realize the value of food, you need to starve once!

    ReplyDelete